Οι διερευνητικές επαφές και η θέση του πρώην πρωθυπουργού που ξάφνιασε το Μαξίμου
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς βαδίζουν μαζί από την εκλογή του πρώτου στην προεδρία του κόμματος της ΝΔ.
Του Μάκη Θεοδώση
Η σχέση τους είναι πολύ στενότερη και είναι αποδεκτή η τεράστια συνεισφορά του κ. Σαμαρά στην πρωτοκαθεδρία του νυν πρωθυπουργού στο κόμμα. Όμως η χρονική στιγμή που ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε να εκφράσει τις διαφωνίες του για τις διερευνητικές ξάφνιασε το Μαξίμου.
Η επανέναρξη των επαφών με την Τουρκία έπειτα από πέντε χρόνια είναι αποτέλεσμα και ευρωπαϊκών πιέσεων και στις δύο πλευρές. Το Βερολίνο πίεσε και την Αθήνα να καθίσει στο τραπέζι, αν και γνωρίζει πως μπορεί να εξελιχθεί σε αδιέξοδο το εγχείρημα.
Η αποτυχία των συζητήσεων θα οδηγήσει τα δύο μέρη στο Δικαστήριο της Χάγης, και εδώ βρίσκεται η παγίδα. Σε καμιά δικαστική διαφορά δεν κερδίζει μόνο η μία πλευρά ‒ αυτός είναι ο κρυφός φόβος της ελληνικής πλευράς.
Ένα αρνητικό αποτέλεσμα στη Χάγη θα αποτελέσει το «πολιτικό βατερλώ» του Κυριάκου Μητσοτάκη, και εδώ έρχεται η συμβολή του Αντώνη Σαμαρά. Είναι ο θεματοφύλακας των παραδοσιακών δεξιών «συνιστωσών» της ΝΔ και επιβάλλεται να συγκρατήσει το συγκεκριμένο πολιτικό ακροατήριο.
Μια ενδεχόμενη «αιμορραγία» ψηφοφόρων λόγω μιας εθνικής ήττας κρίνεται απαγορευτική και ιδιαίτερα κρίσιμη στις επόμενες εκλογές. Γιατί η απλή αναλογική μπορεί να δημιουργήσει ένα νέο παραδοσιακό δεξιό κόμμα από τα σπλάχνα της ΝΔ. Η διαφωνία Σαμαρά στην ουσία έχει τη χρησιμότητα της για την επόμενη εκλογική μάχη.
Το άρθρο του Αλέξη Τσίπρα
Όσον αφορά την ομηρία που ισχυρίζεται ο Αλέξης Τσίπρας στο άρθρο του στα «Νέα», έρχεται με σκοπό να διεμβολίσει και να προσελκύσει τους δυσαρεστημένους από τα εθνικά θέματα.
Το ζητούμενο είναι να βρει η κυβέρνηση το εθνικά επωφελές ‒ ας μην ξεχνάμε πως επί θητείας Κώστα Σημίτη είχε βρεθεί μια μέση λύση της διαφοράς με την Τουρκία.
Το 2003 οι δύο πλευρές είχαν φτάσει κοντά σε συμφωνία. Βασικά σημεία της ήταν η αύξηση των ελληνικών χωρικών υδάτων από περίπου 40% του Αιγαίου, που είναι σήμερα, σε περίπου 60%, ενώ η Τουρκία από το 6% έφτανε κοντά στο 9%, κυρίως μέσω της αύξησης σε 12 ναυτικά μίλια στο Βορειοανατολικό Αιγαίο. Οι δύο πλευρές έφτασαν μέχρι το σημείο συζήτησης για τη σύνταξη κοινού ανακοινωθέντος, με την Άγκυρα να προτείνει ταυτόχρονη ψήφιση εφαρμοστικών νόμων. Στο τέλος του 2003, μια εποχή μετάβασης στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, σε μια σύσκεψη ‒παρουσία των Κώστα Σημίτη, Γιώργου Παπανδρέου, Χάρη Παμπούκη, Νίκου Θέμελη, πρέσβη Θεόδωρου Σωτηρόπουλου, Χρήστου Ροζάκη και Αναστάσιου Σκοπελίτη‒ αποφασίστηκε να μη γίνει το επόμενο βήμα.
Την περίοδο 2004-2010 έγιναν ορισμένες προτάσεις βασισμένες στις συζητήσεις του 2002-2003, τέθηκαν ζητήματα σχετικά με το καθεστώς των πτήσεων πάνω από το Αιγαίο, αλλά δεν έγινε καμία πρόοδος. Μάλιστα, κάποιες πηγές αναφέρουν ότι τον Μάρτιο του 2004 ο νέος –τότε– υπουργός Εξωτερικών Πέτρος Μολυβιάτης παρέλαβε από τον προκάτοχό του Τάσο Γιαννίτση ένα λεπτομερές έγγραφο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Άρθρο Τσίπρα: “Ο Σαμαράς πρωταγωνιστής των αντιδράσεων στη Συμφωνία των Πρεσπών”
