“Η καλή νοικοκυρά.
Το πάτωμα άστραφτε.
Η καλή νοικοκυρά είχε ξυπνήσει από νωρίς.
Όλα έπρεπε να είναι στην εντέλεια για να μπορέσει να ξεκινήσει το μαγείρεμα.
Όταν πρόσεξε το πρόσωπο της να αντικατοπτρίζεται στα σκεύη που τόσο ψυχαναγκαστικά είχε επιμεληθεί τρόμαξε.
Σχεδόν δεν το αναγνώρισε. Από τότε που παντρεύτηκε απέφευγε τους καθρέπτες.
Ήξερε πως η ταυτότητά της είχε αρχίσει να κατακερματίζεται αλλά δεν ήθελε να το παραδεχθεί.
Συνέχισε να καθαρίζει αγνοώντας τα δάκρυα που κύλησαν ακούσια από τα μάτια της.
Μόλις καθάρισε ,τακτοποίησε ιδιαίτερα πρόσχαρα τη βαλίτσα με τα ελάχιστα ρούχα της.
-Είχε ξεχάσει πότε είχε αγοράσει κάτι για την ίδια-. Κάθισε απέναντι από τον αυστηρό καθρέπτη της.
Χτένισε με αγάπη και κατανόηση τα θαμπά μαλλιά της. Η ίδια ένιωθε ανανεωμένη και ανάλαφρη ξέροντας πως κάνει το σωστό.
Έφυγε για να ζήσει.
*Από την ποιητική συλλογή της Ευγενίας Σιδέρη, “Φθαρμένο μολύβι” Εκδόσεις Ελκυστής 2020
