Όπως εξηγεί ο απερχόμενος επικεφαλής της ΕΚΤ, η κρίση χρέους είχε εκραγεί προτού αναλάβει τα καθήκοντά του.

«Επειτα είχαμε την Ελλάδα που έφτασε ξανά κοντά σε χρεοκοπία το 2015. Στην περίπτωση αυτή, η ΕΚΤ ήταν επιτυχής στην άσκηση μιας πολιτικής που διατήρησε την ενότητα του ευρώ αποτρέποντας παράλληλα κραυγαλέες παραβιάσεις του Συμφώνου Σταθερότητας».

«Δεχθήκαμε δύο εκ διαμέτρου αντίθετες κριτικές εδώ. Η μία έλεγε ότι θα πρέπει να αποκόψουμε από την Ελλάδα κάθε γραμμή χρηματοδότησης άμεσα, κάτι που θα οδηγούσε σε πλήρη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας και πιθανότατα σε έξοδο από το ευρώ.

Και η άλλη έλεγε ότι θα έπρεπε να προσφέρουμε απεριόριστη και άνευ προϋποθέσεων ρευστότητα στην ελληνική κυβέρνηση και την ελληνική οικονομία, ανεξάρτητα από το τι συνέβαινε» αναφέρει.

«Η στήριξη στην Ελλάδα ήταν ουσιαστική. Στο απόγειό του ο δανεισμός της ΕΚΤ και της ΤτΕ προς τις ελληνικές τράπεζες έφτασε τα 127 δισ. ευρώ ή το 71% του ΑΕΠ της χώρας. Το κάναμε αυτό ενώ υπήρχαν φωνές που έλεγαν να κόψουμε άμεσα όλες τις πιστωτικές γραμμές», λέει και προσθέτει:

«Συνεχίσαμε να χρηματοδοτούμε τον ιδιωτικό τομέα με δικλείδες ασφαλείας, ώστε να διασφαλίσουμε ότι δεν θα υπάρξει περαιτέρω χρηματοδότηση στο κράτος. Δεν υπήρξε νομισματική χρηματοδότηση, όλα έγιναν με τον σωστό τρόπο, καθώς καταφέραμε να κρατήσουμε το ευρώ άθικτο και να αποφύγουμε την παράβαση του Συμφώνου».

Σε ερώτηση για το εάν υπήρξε μελέτη για τις πιθανές επιπτώσεις μίας εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, απαντά:

«Η δουλειά μας ήταν να εξετάσουμε τη μετάδοση της κρίσης. Αλλά πρέπει να είμαι ξεκάθαρος, όσον αφορά στο ευρώ, δεν υπήρχε Plan B».

Και εξηγεί ότι αποστολή της ΕΚΤ είναι να διατηρεί την σταθερότητα των τιμών και η σταθερότητα αυτή βασίζεται στην ύπαρξη του ευρώ. «Διαφορετικά δεν έχει νόημα. Ποια σταθερότητα τιμών ή ποιο νόμισμα πρέπει να στηρίξουμε; Το δολάριο. Όχι. Τη στερλίνα; Όχι. Είναι το ευρώ. Για αυτό δεν υπάρχει Plan B» εξηγεί.

Σε επισήμανση του δημοσιογράφου ότι στην περίπτωση της Ελλάδας ασκήθηκε πίεση ώστε η χώρα να αφεθεί να αποχωρήσει, τονίζει πως σε μία συνεδρίαση του Eurogroup καιρό και απαντώντας σε υπουργό που εισηγείτο ότι η Ελλάδα έπρεπε να είχε βγει εκτός εδώ και πολύ καιρό, του είπε: «Κοίτα, εάν θες να σπρώξεις την Ελλάδα έξω από το ευρώ, κάντο. Μην χρησιμοποιείς όμως για τον σκοπό αυτό την ΕΚΤ».

Ερωτηθείς τι απαντά στην κριτική ότι η Ελλάδα πλήρωσε τεράστιο τίμημα και για την συμμετοχή της στο ευρώ και για την παραμονή της σε αυτό, ο Μάριο Ντράγκι απαντά:

«Η χώρα προερχόταν από μία μη βιώσιμη φούσκα χρέους. Η κατάρρευση ήταν τεράστια και η κρίση τρομερή. Ξεπεράστηκε πρώτα χάρη σε αυτά που κατάφεραν να πράξουν οι Έλληνες πολίτες. Αλλά η αλληλεγγύη στην Ευρωζώνη υπήρξε ευεργετική. Είναι πολύ δύσκολο για μία απομονωμένη χώρα που χρεοκοπεί να επιστρέψει στην κανονικότητα. Οι ενέργειες της ευρωζώνης βοήθησαν την Ελλάδα, η οποία αναπτύσσεται με 1,8% κατά μέσο όρο τα τελευταία οκτώ τρίμηνα, με το κατά κεφαλήν εισόδημα, που υποχώρησε χοντρικά κατά 23% από το 2008 έως το 2016, να αναπτύσσεται ξανά με 1,6% και οι ιδιωτικές επενδύσεις να επανέρχονται».

The post Ντράγκι: Η αποστομωτική απάντηση του σε υπουργό της ευρωζώνης που πίεζε για Grexit appeared first on kyvernisi.com.

Επιδίωξη είναι το 2020, όπως τόνισε, «ο ρυθμός οικονομικής μεγέθυνσης να είναι υψηλότερος από το 2019- που είχε ένα πολύ κακό πρώτο εξάμηνο και προσπαθούμε να καλύψουμε το δεύτερο εξάμηνο της τρέχουσας χρονιάς». «Υψηλότεροι ρυθμοί οικονομικής μεγέθυνσης, χαμηλότερο κόστος δανεισμού, σημαίνει ενίσχυση της βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους» επισήμανε.

Ο κ. Σαϊκούρος στην ομιλία του επισήμανε ότι η κυβέρνηση έχει προτάξει την υλοποίηση ενός μεταρρυθμιστικού πλαισίου, η υλοποίηση του οποίου θα δώσει ισχύ στις επιχειρήσεις να εκτελέσουν τον κομβικό τους ρόλο. «Στόχος είναι η οικονομική μεγέθυνση και ανάπτυξη εντός ενός πλαισίου υγειών, πειθαρχημένων και βιώσιμων δημοσίων οικονομικών, η επιστροφή στην πλήρη κανονικότητα, η εξασφάλιση υγιούς επιχειρηματικού και μακροοικονομικού περιβάλλοντος και η επιστροφή της χώρας σε επενδυτική βαθμίδα το συντομότερο δυνατόν».

Αναφέρθηκε στις πολιτικές που υλοποιεί η κυβέρνηση όπως, μεταξύ άλλων, η θεσμοθέτηση μείωσης φόρου ακίνητης περιουσίας και η βελτίωση του πλαισίου ρυθμίσεων των ληξιπρόθεσμων οφειλών νοικοκυριών και επιχειρήσεων, που δεν περιλαμβάνονταν στο σχήμα, σε εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία και για τις οποίες θα υπάρξει παράταση έως την επόμενη Δευτέρα- «πρώτη και τελευταία παράταση για επτά ημέρες», όπως διευκρίνισε.

Ο υπουργός Οικονομικών υπογράμμισε ότι μέσα στο 2019 θέτονται εννέα στόχοι. Μεταξύ αυτών είναι η επίτευξη των συμφωνημένων δημοσιονομικών στόχων, ενίσχυση της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος, ολοκλήρωση, μετά τα τέλη Οκτωβρίου, εντός νέου σταθερού φιλοεπενδυτικού φορολογικού πλαισίου, ενίσχυση ρευστότητας στην πραγματική οικονομία, προώθηση αποκρατικοποιήσεων, υλοποίηση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Επίσης, στις προτεραιότητες της κυβέρνησης είναι η υλοποίηση άλλων εκκρεμών δεσμεύσεων της χώρας από την τρίτη αξιολόγηση του Ιουνίου 2019, η εισαγωγή κατάλληλου πλαισίου για τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους και η αποπληρωμή του πιο ακριβού μέρους του δανείου της χώρας προς το ΔΝΤ.

Και επισήμανε ότι υπάρχει ολοκληρωμένο σχέδιο που έχει ορίζοντα υλοποίησης το 2019, και συγκεκριμένα τέλος Νοεμβρίου, ώστε η χώρα να πετύχει το κλείσιμο με θετικό τρόπο της αξιολόγησης και να γίνει η εκταμίευση της δόσης.

Από την πλευρά, του, ο πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης Επιχειρηματιών, δρ Βασίλης Αποστολόπουλος, εξέφρασε την εκτίμηση ότι το επιχειρηματικό κλίμα έχει αλλάξει αποφασιστικά τόσο μεταξύ ημών όσο και μεταξύ ξένων επενδυτών, ενώ θετικά έχει αλλάξει και η εκτίμηση για τις μακροοικονομικές προοπτικές της χώρας.

Όπως τόνισε, οι θετικές αυτές αλλαγές είναι κυρίως σε επίπεδο ψυχολογίας και πρόσθεσε ότι το θετικό μομέντουμ που έχει χτιστεί πρωτίστως στη βάση της θετικής ψυχολογίας του τελευταίου διαστήματος, πρέπει να μετουσιωθεί σε μία ταχύρρυθμη ανάπτυξη. Μία ανάπτυξη που θα χαρακτηρίζεται από ποιοτικές επενδύσεις, στρατηγικού χαρακτήρα, μεγιστοποιώντας την προστιθέμενη αξία για την ελληνική οικονομία. Με σημαντικά έργα υποδομής, εμβληματικά πρότζεκτ, και μείζονες, ποιοτικές επενδύσεις και συνεργασίες, με ορατό αποτέλεσμα σε όλους τους καίριους τομείς της οικονομίας.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΕΕΝΕ: «Η Πολιτεία καλείται να ολοκληρώσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα, και, αντίστοιχα, ο ιδιωτικός τομέας, να αναλάβει ρίσκο και πρωτοβουλίες που θα ενδυναμώσουν την εθνική αναπτυξιακή δυναμική. Βασιζόμενοι τόσο στα παραδοσιακά εργαλεία και στρατηγικές, όσο και σε ανατρεπτικά, καινοτόμα και ευρηματικά μοντέλα που κεφαλαιοποιούν στην πράξη τα συγκριτικά μας εθνικά πλεονεκτήματα».

Ο Θεόδωρος Φέσσας, πρόεδρος του ΣΕΒ, τόνισε ότι οι προοπτικές της χώρας είναι πολύ καλές. Η χώρα, όσον αφορά στους δείκτες αισιοδοξίας έχει πολύ θετικά στοιχεία να δώσει όπως αποτυπώνονται στις τιμές των ομολόγων, αλλά και στο κοινό αίσθημα όπου αισιοδοξία είναι πολύ μεγάλη.

Ο κ. Φέσσας αναφέρθηκε στο αναπτυξιακό σχέδιο της κυβέρνησης το οποίο, μεταξύ άλλων, απλοποιεί διάφορες αδειοδοτήσεις, βελτιώνει την ασφάλεια δικαίου, αλλά παραδέχθηκε ότι «οι επενδύσεις στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά χαμηλές». «Χρειαζόμαστε επενδύσεις παραγωγικές σε τεχνολογία, καινοτομία , μηχανολογικό εξοπλισμό. Έτσι μόνο θα αποκτηθεί βιώσιμη ανάπτυξη στην οικονομία και θα μπορέσουμε να έχουμε ανταγωνιστικά Προϊόντα και υπηρεσίες» σημείωσε και προσέθεσε: «Η συνταγή τού να πάμε μπροστά είναι φαινομενικά απλή αλλά δύσκολη στην υλοποίηση. Χρειάζονται θαρραλέες μεταρρυθμίσεις, περισσότερος επενδύσεις, ανταγωνιστική φορολογία στην εργασία και στην παραγωγή».

Αναφορικά με τη φορολογία, ο κ. Φέσσας επεσήμανε ότι ο ΣΕΒ ζητά ανταγωνιστική φορολόγηση κυρίως στις μισθωτές υπηρεσίες.

The post Σταϊκούρας στην οικονομική διάσκεψη της ΕΕΕ: Στόχος η οικονομική ανάπτυξη, η επιστροφή στην πλήρη κανονικότητα appeared first on kyvernisi.com.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της συνέντευξης:

1. Σύμφωνα με τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη φαίνεται να απολαμβάνει της ευρείας αποδοχής και ικανοποίησης των πολιτών. Υπάρχει περίπτωση αυτό να φέρει στο κυβερνητικό στρατόπεδο εφησυχασμό και αρνητικό αντίκτυπο στη συνέχεια του κυβερνητικού έργου;

Τέτοια περίπτωση δεν υπάρχει και θα ήταν αδιανόητη. Ο πρωθυπουργός έχει θέσει συγκεκριμένους στόχους και η στοχοπροσήλωση αποτελεί στοιχείο της διακυβέρνησης. Έχουμε αναλάβει συγκεκριμένες ευθύνες απέναντι στον λαό που μας τίμησε με την ψήφο και την εμπιστοσύνη του και αυτήν την εξαιρετικά τιμητική εμπιστοσύνη θα την τιμήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Η χώρα έχει περάσει πολλά και η δίψα για επιστροφή στην κανονικότητα μας κρατά όλους σε εγρήγορση. Φυσικά, όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος και ο καθένας κρίνεται για το έργο του, είτε σε κυβερνητικό, είτε σε κοινοβουλευτικό επίπεδο.

2. Η κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου σίγουρα ήδη έχει θέσει κάποιες βάσεις ασφάλειας στην κοινωνία. Η άμεση ανταπόκριση και οι συλλήψεις και προσαγωγές της αστυνομίας, το ίδιο. Φαίνεται όμως πως ξανά οι «ταραξίες» μένουν ελεύθεροι. Αυτό πώς μπορεί να αλλάξει;

Το Κράτος, η αστυνομία κάνει τη δουλειά της και η Δικαιοσύνη τη δική της. Ωστόσο, το μήνυμα που έχει πάει προς όσους δημιουργούν προβλήματα και παρεμποδίζουν την εκπαιδευτική λειτουργία είναι ηχηρό.

3. Επενδύσεις: Πιστεύετε πως η επένδυση στο ελληνικό είναι προ των πυλών; Θα έχουμε σύντομα μπουλντόζες; Πιστεύετε ότι το ξεκίνημα αυτής της επένδυσης, θα δώσει μήνυμα για περαιτέρω επενδύσεις στη χώρα, ή θα είναι πιο καθοριστικός ο φόρος επιχειρήσεων και θα πρέπει να περιμένουμε την οριστική του μείωση στο 20%;

Όλα παίζουν τον ρόλο τους και σε πραγματικό και σε συμβολικό επίπεδο. Η Ελλάδα δεν μπορεί να πάει μπροστά χωρίς αναπτυξιακή κινητικότητα. Και προς αυτή την κατεύθυνση θα συμβάλουν πολλοί παράγοντες. Με πρώτη την πολιτική βούληση που με την δική μας κυβέρνηση είναι αδιαμφισβήτητη. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε στον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας και της προπαγάνδας, όπως επί ΣΥΡΙΖΑ, όταν διαφήμιζαν ανύπαρκτες επενδύσεις και «μείωναν» την ανεργία ανεβάζοντας το ποσοστό των ελαστικών μορφών εργασίας.

4. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί την κυβέρνηση πως «τρώει από τα έτοιμα». Η μείωση του ΕΝΦΙΑ ένα χρόνο νωρίτερα από την προεκλογική δέσμευση του κου Μητσοτάκη, θα μπορούσε να θεωρηθεί πως επιβεβαιώνει τα όσα λέει ο πρώην Πρωθυπουργός. Τι ισχύει;

Τα «έτοιμα» για τα οποία μιλάει ο κ. Τσίπρας είναι από αυτά που κάποτε αποκαλούσε «ματωμένα πλεονάσματα». Το ζήτημα είναι πως παράλληλα με τις μειώσεις και τις φοροελαφρύνσεις η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπαθεί να δημιουργήσει νέο πλούτο, ώστε να μην χρειάζεται να μοιράζουμε την φτώχεια ή να φτωχοποιούμε κατηγορίες συμπολιτών μας για να μοιράζουμε επιδόματα φτώχειας σε άλλους. Ωστόσο, κάθε άλλο παρά τυχαία ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιεί αυτήν την επιχειρηματολογία. Στρατηγικός επικοινωνιακός τους στόχος είναι να ξεχάσει ο λαός το αχρείαστο τρίτο μνημόνιο, τα νέα χαράτσια που επέβαλαν, την περικοπή του ΕΚΑΣ, την υποθήκευση του συνόλου της δημόσιας περιουσίας, τα θηριώδη πλεονάσματα, την παράδοση όλων των δανείων των Ελλήνων – εξυπηρετούμενων και μη – στα ξένα funds, την καταστροφή της ΔΕΗ και των ΕΛΤΑ, όλα δηλαδή τα μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση ως συνέπεια της αλλοπρόσαλλης πολιτικής της που οδήγησε σε ένα νέο μνημόνιο και σε όλα αυτά τα μέτρα που δεν θα είχαν επιβληθεί αν το 2015 συνεχίζαμε στον δρόμο της ανάπτυξης και δεν επιστρέφαμε στην ύφεση και στα capital control. Θέλουν επίσης να ξεχάσουμε την καταστροφή στο Μάτι, το γεγονός ότι ετοιμάζονταν να απολύσουν 10.000 παπάδες, την Συμφωνία των Πρεσπών, που αφού την υπέγραψαν και την κύρωσαν μια χαρά και με δανεικούς δηλωσίες βουλευτές, τώρα ζητάνε και τα ρέστα. Θέλουν να ξεχάσουμε πως από το δικό τους μνημόνιο προσπαθούσαν να βγουν – και όχι γενικά από «τα μνημόνια», από τα οποία θα είχαμε ήδη βγει από το 2015. Αυτό που επιδιώκει τώρα ο κ. Τσίπρας είναι να επιβάλει την άποψη πως και η δική του κυβέρνηση ήταν μια κανονική κυβέρνηση, που έκανε κάποια «λαθάκια», αλλά γενικά τα πήγε καλά και απλά έχασε στις εκλογές στο πλαίσιο της εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία. Για να μπορεί στις επόμενες εκλογές, όταν, όπως πιστεύουν, η λήθη θα έχει σκεπάσει τα πάντα, να ξαναζητήσουν με αξιώσεις την ψήφο του λαού. Με λίγα λόγια, κάνουν τους καλούς για να ξανακοροϊδέψουν τον λαό.

5. Το μεταναστευτικό – προσφυγικό γίνεται ξανά νούμερο 1 ζήτημα και στη δίκη σας κυβέρνηση. Τι διαφορετικό θα μπορέσετε να πράξετε εσείς από τον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να μην έχουμε ξανά τα ίδια προβλήματα;

Τι διαφορετικό; Μα δεν έκαναν ούτε ένα σωστό. Ήδη από τον καιρό που βρίσκονταν στην αντιπολίτευση απηύθυναν γενικό προσκλητήριο – με τον ίδιο τον κ. Τσίπρα να λέει πως πρέπει να έρχονται όλοι και να τους δίνουμε «χαρτιά» (τέτοια «χαρτιά» δεν υπάρχουν) για να πηγαίνουν όπου θέλουν. Μετά, άνοιξαν τα πορτοπαράθυρα και έφεραν 1,5 εκ. κόσμο, που… λιάζονταν και μετά εξαφανίζονταν, με αποτέλεσμα με εντολή της ΕΕ (και της Ελλάδας του Τσίπρα) να μας κλείσουν οι Σκοπιανοί τα βόρεια σύνορα. Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα υπήρξε η πρώτη επί του πλανήτου που οδήγησε σε αυτοεγκλωβισμό την ίδια της τη χώρα. Μετά ψήφισαν μια σειρά νόμους (όπως αυτός του Ιουνίου 2015 για την ιθαγένεια και του Απριλίου 2016 που κυριολεκτικά άνοιξε τα σύνορα) οι οποίοι αποτέλεσαν νέα γενικά προσκλητήρια. Επιπλέον, δεν εφάρμοσαν καμιά από τις αποφάσεις των δύο συσκέψεων των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας – για παράδειγμα δεν προχώρησαν ποτέ σε σύστημα διαχωρισμού προσφύγων και μεταναστών. Επίσης, παρακολούθησαν αμέτοχοι την συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, η οποία εγκλώβιζε κόσμο στα νησιά και η οποία μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος στην Τουρκία ουσιαστικά έπαψε να λειτουργεί και έγινε μέσο εκβιασμού εκ μέρους της Άγκυρας και πλέον πρέπει να αναθεωρηθεί. Μεγάλη ευθύνη φέρουν και οι Ευρωπαίοι που συνάπτουν συμφωνίες και παίρνουν αποφάσεις τις οποίες μετά δεν τηρούν – δεν έστειλαν ποτέ εμπειρογνώμονες για το Άσυλο, δεν προχώρησαν στην εφαρμογή της συμφωνίας τους του Ιουνίου 2018 για δημιουργία πλατφορμών μετεπιβίβασης σε τρίτες χώρες. Και σα να μην έφθαναν όλα αυτά, ο κ. Τσίπρας συμφώνησε με την κ. Μέρκελ για επιστροφή μεταναστών που είχαν ως πρώτο σημείο εισόδου τη χώρα μας – κάτι που είχε παγώσει ήδη από το 2011 λόγω της κρίσης και επιβεβαιώθηκε και γραπτώς το 2013. Επ’ αυτού, μας είπαν ότι η Γερμανία θα συνέβαλε στην επανένωση οικογενειών αποδεχόμενη ανθρώπους που οι οικογένειές τους βρίσκονται ήδη στη Γερμανία και τώρα απορρίπτουν τις περισσότερες αιτήσεις. Καταλαβαίνετε ότι είναι πολλά που πρέπει να αλλάξουν, τόσο στο εσωτερικό μέτωπο, όσο και στις σχέσεις μας με τους εταίρους μας, πολλοί από τους οποίους κινούνται σε «εθελοντική βάση» επειδή τους επετράπη από τα Συμβούλια Κορυφής.

6. Είμαστε ετοιμοι, εμείς και οι Ευρωπαίοι, να αντιμετωπίσουμε σωστά ένα Brexit;

Όλα αυτά τα χρόνια που διαρκεί αυτή η περιπέτεια γίνονται διάφορες προετοιμασίες. Το θέμα έχει επανειλημμένα συζητηθεί και στη Βουλή και σε επίπεδο ΕΕ. Ωστόσο, το σοκ από την αποχώρηση μιας χώρας όπως η Βρετανία είναι μεγάλο (όπως βλέπετε και εντός της Βρετανίας) και οι συνέπειες και οι κραδασμοί έχουν απρόβλεπτες πτυχές. Ας τα βλέπουν αυτά ο κ. Τσίπρας και η παρέα του που με τους λεονταρισμούς τους μας έφεραν στο χείλος της καταστροφής.

Σοφία Βούλτεψη, βουλευτής Β΄ Αθηνών Νοτίου Τομέα, Πρόεδρος της Επιτροπής Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, πρώην υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητική εκπρόσωπος, δημοσιογράφος

The post Βούλτεψη στο κυβέρνηση.gr: Η δίψα για την κανονικότητα μας κρατά όλους σε εγρήγορση appeared first on kyvernisi.com.

Στο πλαίσιο αυτό αναφέρθηκε κωδικοποιημένα σε όλα τα μεγάλα γεγονότα και τις αντιφάσεις της ιστορίας μας. «Η δημοκρατία όμως λειτουργεί και αντέχει τελικά» διαπίστωσε:

«Όλα ανάγονται στο Σύνταγμα και είναι αντισυνταγματικά, αλλά τελικώς το Σύνταγμα είναι ανθεκτικό. Και εν τέλει καταρρέουν οι μύθοι και οι ψευδαισθήσεις, οι λεγόμενοι μύθοι της αριστεράς, δηλαδή καταρρέει η δημοκρατική και, θα έλεγα, επιστημονική νομιμοποίηση μίας ανύπαρκτης εναλλακτικής πολιτικής. Αλλά γίνεται η “κωλοτούμπα”, που είναι μία διέξοδος».

«Η Βρετανία ακόμη δεν έχει ανακαλύψει τη μέθοδο αυτή» προσέθεσε με νόημα και αναφέρθηκε στην κατάσταση της Ελλάδας μετά τις εκλογές της 7ης Ιουλίου: «Η χώρα έχει κηρυχθεί, από όλες τις μεγάλες πολιτικές της δυνάμεις και από την κοινή γνώμη αυθορμήτως, σε κατάσταση κανονικότητας. Η χώρα είναι πλέον “κανονική”».

«Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει η ανάγκη να κηρυχθεί η χώρα σε κανονικότητα, γιατί όλοι θέλουν ένα αισιόδοξο μήνυμα» τόνισε ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

Ολόκληρη η ομιλία του Ευάγγελου Βενιζέλου:

Ευ. Βενιζέλος: Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι, σας ευχαριστώ θερμά για την παρουσία σας εδώ, στο φιλόξενο κτήμα Μερκούρη. Ευχαριστώ τον κ. Κανελλακόπουλο που μας υποδέχεται εδώ, στο παραδοσιακό και διάσημο οινοποιείο και μας το διαθέτει για να αποστάξουμε το βιβλίο του Γιάννη Βούλγαρη. Χαίρομαι πραγματικά, γιατί ο Νίκος Αλιβιζάτος και οι φίλοι μας του Πύργου, είχαν την πρωτοβουλία αυτή και μας προσέφεραν ένα πολύ ωραίο Σαββατοκύριακο, κυρίως όμως την ευκαιρία να συναντηθούμε εδώ. Μας πρόλαβε και μας προκατέλαβε ο Μιχάλης Μητσός λέγοντας ότι «απλώς ένα βιβλίο θα παρουσιάσουμε». Ξέρετε τη γνωστή ιστορία, ότι πάει κάποιος για ένα πακέτο τσιγάρα και κάνει 50 χρόνια να γυρίσει. Άρα όλα είναι στη ζωή ενδεχόμενα.

Μ. Μητσός : Μας κάνετε να ελπίζουμε.
Ευ. Βενιζέλος: Ή να φοβάστε, ανάλογα.
[γέλια]
Ευ. Βενιζέλος: Χαίρομαι γιατί προηγήθηκε ο Κώστας Σημίτης με τον συστηματικό λόγο του, που έδωσε, νομίζω, μία πάρα πολύ καλή αίσθηση του βιβλίου που παρουσιάζουμε, του βιβλίου του Γιάννη Βούλγαρη, με τον εύγλωττο τίτλο «Ελλάδα: μία χώρα παραδόξως νεωτερική». Θα προσπαθήσω, παρουσιάζοντας το βιβλίο και σχολιάζοντάς το, να συμπληρώσω τον τίτλο, αλλά θέλω να σας πω εξαρχής το συμπέρασμά μου, «η Ελλάδα, μία χώρα παραδόξως νεωτερική εις πείσμα της κοινωνίας της», ή έστω «εις πείσμα ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας».

Το βιβλίο του Γιάννη Βούλγαρη είναι, θα μου επιτρέψετε να χρησιμοποιήσω τον όρο, μία επιστημολογική αναψηλάφηση. Δηλαδή επανεξετάζει και αναδεικνύει πρωτίστως τον ιδεολογικό χαρακτήρα των θεωριών που έχουν παρουσιασθεί -για τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους, της ελληνικής οικονομίας και της ελληνικής κοινωνίας- την περίοδο της μεταπολίτευσης και, κυρίως, μέχρι την έκρηξη της κρίσης. Άρα, ας πούμε συμβατικά, μέχρι το 2008.
Αντιλαμβάνεσθε ότι ένα τέτοιο βιβλίο λειτουργεί εκ των πραγμάτων ως προοίμιο σε μία μεγάλη άσκηση εθνικής αυτογνωσίας που πρέπει να διεξαχθεί με την ευκαιρία του εορτασμού των 200 ετών από την Παλιγγενεσία. Βεβαίως, εδώ συμβαίνουν ταυτοχρόνως δύο πράγματα. Επανεξετάζουμε αυτό καθ’ εαυτό το αντικείμενο, τον τρόπο με τον οποίον συγκροτείται η Ελλάδα ως κράτος και τοποθετείται στον κόσμο, αλλά και τον τρόπο που η μεταπολίτευση -τα τελευταία σχεδόν 50 χρόνια- προσλαμβάνει τον συλλογικό εαυτό μας. Άρα έχει μεγάλο ενδιαφέρον η συζήτηση αυτή. Οι θεωρητικές, συνεπώς, προσεγγίσεις αυτής της περιόδου, της μεταπολίτευσης, αφορούν και την πρόσληψη της Επανάστασης της Ανεξαρτησίας.

Ο Γιάννης Βούλγαρης παρουσιάζει τα βασικά μεταπολιτευτικά στερεότυπα. Αφιερώνει, λοιπόν, το πρώτο μέρος του βιβλίου του σε μία καλοπροαίρετη, αλλά αυστηρή, κριτική στα μεγάλα ερμηνευτικά σχήματα που κυριάρχησαν στη μεταπολίτευση. Το πρώτο σχήμα είναι οι μαρξιστικές προσεγγίσεις, που βασίζονταν στην κεντρική θέση ότι το 1821 ήταν μία ατελής αστική επανάσταση, υπήρξε συνολικά μία ατελής υπαγωγή στο καπιταλιστικό μοντέλο ανάπτυξης και ότι το καθοριστικό στοιχείο ήταν η απουσία της λεγόμενης εθνικής αστικής τάξης. Για να θυμηθούμε τα τρία παραδοσιακά κόμματα στα οποία αναφέρθηκε προηγουμένως ο Κώστας Σημίτης, το αγγλικό, το γαλλικό, το ρωσικό, αυτή είναι μία σχολή σκέψης γαλλοτραφής, πρωτίστως, η οποία έχει προφανείς εκλεκτικές συγγένειες με την αντίληψη που ονομάζουμε, εν ευρεία εννοία, μαρξισμό, αριστερά, κομμουνιστικό κίνημα και μία κατά βάθος έκδηλη –κατά βάθος έκδηλη, αντιφατικό αλλά χρήσιμο– συμπάθεια σε αυτό που ακόμα λειτουργούσε ως σοβιετικό μοντέλο, γιατί αυτό έπαψε να υπάρχει πολύ πρόσφατα, το 1990.

Το δεύτερο ρεύμα, κατά το Γιάννη Βούλγαρη, είναι οι εκσυγχρονιστικές και φιλελεύθερες απόψεις που επιμένουν στην εκδοχή πως τα αρχαϊκά στοιχεία καθηλώνουν τη χώρα. Άρα, υπάρχουν αποκλίσεις από το ευρωπαϊκό πρότυπο που δεν έχουν θεραπευθεί και χρειάζονται μία παρέμβαση εκσυγχρονιστική. Συμβαίνει αυτοί που έχουν αναπτύξει τις απόψεις αυτές –δεν θα τους αναφέρω τώρα για να μην τους αδικήσω, το κάνει με πολύ έντιμο και συστηματικό τρόπο ο Γιάννης Βούλγαρης– να είναι κυρίως Έλληνες επιστήμονες αγγλοαμερικανικής εκπαίδευσης και αντίληψης.
Ο κοινός παρανομαστής αυτών των δύο προσεγγίσεων είναι ότι και από τις δύο πλευρές καλλιεργείται ένα σύμπλεγμα που θα μου επιτρέψετε να το ονομάσω, και μη σας φανεί πολύ λόγιο, «σύμπλεγμα τυπολογικής κατωτερότητας». Σε σχέση με τις κυριαρχούσες τυπολογίες των κρατών, των κοινωνιών, των μοντέλων ανάπτυξης η Ελλάδα απέχει, άρα βρίσκεται σε μία κατάσταση κατωτερότητας. Αυτό, βεβαίως, εισπράττεται από την κοινωνία – συλλογική πρόσληψη- ως ένα σύμπλεγμα αποτυχίας , το οποίο είναι πάρα πολύ κρίσιμο.

Συμφωνώ με την κατάταξη αυτή, η περιγραφή και η κριτική θα έλεγα ότι είναι άψογη. Βέβαια, η δική μου αντίληψη είναι πως ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος –πολιτικός, όχι επιστημονικός λόγος– της πρώτης φάσης της μεταπολίτευσης δεν είναι τελικά, όπως το βλέπουμε τώρα, ούτε μαρξιστικός ούτε εκσυγχρονιστικός, είναι ένας λόγος που διαμορφώθηκε κυρίως στη μήτρα του ΠΑΣΟΚ, είναι ένας λόγος που βασίζεται στην αντίθεση κέντρου-περιφέρειας, σε μία ιδιαίτερη νεομαρξιστική εκδοχή, βεβαίως στην αντίθεση με το κατεστημένο –ο εσωτερικός εχθρός είναι το κατεστημένο-άρα το υποκείμενο της ιστορίας είναι οι «μη προνομιούχοι». Η στάση είναι αντιδυτική συνολικά, όχι μόνον αντιαμερικανική, αλλά και αντιευρωπαϊκή. Τότε άλλωστε και ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε αποφασίσει την αποχώρηση από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, που ήταν ίσως η πιο ριζοσπαστική κίνηση που έχει γίνει στην μεταπολεμική περίοδο. Βέβαια τότε ήμασταν υπό την επιρροή της εισβολής στην Κύπρο και της κατοχής και του τρόπου με τον οποίο συντελέσθηκε η μεταπολίτευση. Άρα ήταν πάρα πολύ ζωντανή η συζήτηση για τη λεγόμενη ξενική εξάρτηση, για την Ελλάδα ως χώρα μειωμένης κυριαρχίας, ως προτεκτοράτο, και άρα ήταν πολύ εύκολη η μετατόπιση της ευθύνης πάντα στους άλλους, στους ξένους, για οτιδήποτε. Δεν υπάρχει ευθύνη του έθνους, δεν υπάρχει ευθύνη του λαού, δεν υπάρχει ευθύνη της κοινωνίας για όλα τα προβλήματα που κατά καιρούς έχουν δημιουργηθεί, είτε αυτά είναι ο εμφύλιος είτε είναι δικτατορία είτε είναι η εισβολή στην Κύπρο είτε είναι η χρεωκοπία και η κρίση.

Το γεωπολιτικό στοιχείο, το οποίο αναδεικνύει ο Γιάννης στο δεύτερο μέρος του βιβλίου του, είναι ιδιαίτερα έντονο, φυσικά λόγω Κυπριακού, Ελληνοτουρκικών σχέσεων και συνθηκών μεταπολίτευσης, αλλά αυτό μετασχηματίζεται σε ένα, θα έλεγα, πάρα πολύ αδρό –για να μη χρησιμοποιήσω άλλον όρο– πατριωτικό στοιχείο, που είναι βέβαια έντονα εθνικολαϊκιστικό και το οποίο κυριαρχεί την περίοδο αυτή.
Άρα, συνοψίζω την αφήγηση αυτή: η Ελλάδα είναι χώρα της περιφέρειας, μικρομεσαία, εξαρτημένη, ιστορικά αδικημένη από τους δυτικούς συμμάχους της, που δικαιούται να αποκλίνει από το δυτικοευρωπαϊκό πρότυπο, και επιπλέον ορθόδοξη, με ιστορικά, πολιτιστικά και κληρονομικά δικαιώματα που της επιτρέπουν να επικαλείται την ιδιοσυστασία της, την ελληνικότητά της –ποτέ δεν έχουμε σκεφθεί στα σοβαρά ότι, όπως υπάρχει ελληνικότητα, υπάρχει παραδόξως και βελγικότητα, υπάρχει και ολλανδικότητα. Αυτό όλο μετατρέπει το «σύμπλεγμα τυπολογικής κατωτερότητας» σε ένα «σύμπλεγμα ιδιοσυστασιακής ανωτερότητας».

Ενώ νιώθουν οι Έλληνες ότι είναι κατώτεροι και άρα, θα έλεγα, αδικημένοι αλλά και απομακρυσμένοι από το επίκεντρο των εξελίξεων, λόγω του τρόπου με τον οποίο έχει διαρθρωθεί η οικονομία και η κοινωνία, νιώθουν ότι αυτό που έχουν ως «χάρισμα», επειδή ο Θεός είναι «σκανδαλωδώς φιλέλλην», τους επιτρέπει να έχουν μία ανωτερότητα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργείται η εξής θεμελιώδης αντίφαση, σε όλη την εξέλιξη της ελληνικής ιστορίας των 200 τελευταίων ετών, και πάντως σίγουρα μετά το τέλος του εμφυλίου : η πραγματικότητα είναι καλύτερη από την ιδεολογική της πρόσληψη και την αυτοσυνειδησία της κοινωνίας. Αυτό είναι ένα καταπληκτικό φαινόμενο, ενδεχομένως μοναδικό. Αρνούνται οι Ελληνίδες και οι Έλληνες, η κοινωνία, να παραδεχθούν τα επιτεύγματα και την πρόοδο. Αυτό απαξιώνει το κεκτημένο το οποίο είναι πάρα πολύ πλούσιο, το κεκτημένο το εθνικό – την εθνική ολοκλήρωση που έχει επιτευχθεί– και το θεσμικό κεκτημένο, την πρώιμη εισαγωγή και την ανάπτυξη των θεσμών της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου, παρά τα προβλήματα που έχει βεβαίως το μετεμφυλιακό κράτος. Αλλά είναι άλλα τα πράγματα το 1949, άλλα το 1959 και άλλα το 1967, όταν έρχεται η δικτατορία, και, προφανώς, άλλα στη μεταπολίτευση.

Η μνήμη γίνεται ρηχή, δεν χωρά το ελληνικό φαινόμενο στη συνείδηση της κοινωνίας και αυτό νομίζω ότι οργανώνεται συναισθηματικά στο εξής παράδοξο σχήμα: στην απόλυτη σύγχυση ανάμεσα σε αυτό που λέγεται νίκη και αυτό που λέγεται ήττα. Στη συνείδηση της κοινωνίας είναι απολύτως συγκεχυμένο το τι συνιστά νίκη και το τι συνιστά ήττα στην πορεία της ελληνικής ιστορίας. Γιορτάζουμε με πάθος τις ήττες και αρνούμεθα να πανηγυρίσουμε για τις νίκες. Αυτό έχει συμβεί το 1827, που χωρίς βεβαίως τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου δεν θα είχαμε ανεξάρτητο ελληνικό κράτος, συμβαίνει στο καταπληκτικό 1897, στον ατυχή πόλεμο που παραδόξως διευρύνει τα όρια της επικράτειας, συμβαίνει στο «μικτό, πλην νόμιμο» σχήμα της περιόδου 1919-1922, Μικρασιατική καταστροφή, ανταλλαγή πληθυσμών αλλά και εθνική ομογενοποίηση, συμβαίνει το 1940-‘41, συμβαίνει το 1974 και ούτω καθεξής.

Δηλαδή, με λίγα λόγια, η Ελλάδα, ενώ είναι το εργαστήριο της ευρωπαϊκής ιστορίας, «Εργαστήριον η Ελλάς» , νομίζει ότι απλώς είναι το «Καφενείον η Ελλάς». Εδώ συντελούνται πολύ σημαντικά πράγματα. Η Ελλάδα είναι το πρώτο εθνικό κράτος που αποκόπτεται από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που ολοκληρώνεται εδαφικά μέσω πολέμων και μέσω μίας αναθεωρητικής αντίληψης για αυτό που λέγεται σύνορα, που βιώνει τον εθνικό διχασμό και εφαρμόζει πολιτικές πολύ ριζοσπαστικές, με την καλή ή την κακή έννοια του όρου, όπως είναι οι πολιτικές εθνοκάθαρσης για να ενοποιηθεί ο πληθυσμός.
Όλα αυτά αναπαράγουν ένα σχήμα που εγώ θα το έλεγα «ελληνική αμφιταλάντευση». Η Ελλάδα είναι μία χώρα που θέλει να ταλαντεύεται, και το αγαπά αυτό, ανάμεσα στον «οφθαλμό της γης» και την «φτωχή Ψωροκώσταινα» –είναι και τα δύο ταυτοχρόνως.

Αυτό συμβαίνει σε πολύ μεγάλο βαθμό γιατί ζούμε τα τελευταία 200 χρόνια –και θα έλεγα ότι συμπίπτουμε στην ανάλυση αυτή με τον Γιάννη Βούλγαρη, απλώς χρησιμοποιώ έναν άλλο όρο, για τις ανάγκες της συνεννόησής μας– μία σύγκρουση ολοκληρώσεων, συγκρούεται η εθνική ολοκλήρωση με τη θεσμική ολοκλήρωση, την κοινωνική ολοκλήρωση και την οικονομική ολοκλήρωση, και πολλές φορές υπάρχει το φαινόμενο του κανιβαλισμού των ολοκληρώσεων. Για τις ανάγκες της εθνικής ολοκλήρωσης τραυματίζεται η θεσμική ολοκλήρωση, και πολλές φορές αυτή η σύγκρουση μεταξύ εθνικής και θεσμικής ολοκλήρωσης δεν αφήνει φυσικά την κοινωνία των πολιτών να υπάρξει, να αναπτυχθεί. Υποτάσσεται σε αυτό το τεράστιο βάρος των διεθνοπολιτικών εξελίξεων και των εξελίξεων των πολιτικών και βέβαια όταν δεν έχεις κοινωνία των πολιτών, καταδικάζεσαι σε μία κρατικιστική και καχεκτική, ας το πούμε έτσι, πορεία.

Έχει λοιπόν πολύ μεγάλη σημασία να διαπιστώσουμε ότι παρόλα αυτά το στοίχημα του διεθνοπολιτικού προσανατολισμού της χώρας -δηλαδή η Ελλάδα είναι μία χώρα στραμμένη στη Δύση, μία χώρα στραμμένη σε αυτό που λέγεται διεθνής αγορά- τέθηκε πολλές φορές από την αρχή, δηλαδή από τότε που αποφασίστηκε να συναφθούν τα δάνεια της ανεξαρτησίας με τους χειρότερους δυνατούς χρηματοοικονομικούς όρους, αλλά ως κολοσσιαία πράξη διεθνούς αναγνώρισης, που σήμαινε ότι συνάπτει κυρίαρχο χρέος ένα εν δυνάμει κυρίαρχο κράτος. Αυτή ήταν η πρώτη πράξη αναγνώρισης, δεν ήταν ούτε η δήλωση του Κάνιγγος, ούτε το Πρωτόκολλο του Λονδίνου. Η πρώτη πράξη αναγνώρισης είναι ότι δόθηκαν δάνεια στους επαναστάτες, το οποίο ήταν ένα μεγάλο στοίχημα των χρηματοαγορών της εποχής, αλλά ταυτόχρονα και μία αναγνώριση της εν δυνάμει κυριαρχίας. Εάν δηλαδή υπήρχαν γραφεία στοιχημάτων τότε, θα ήταν υπέρ της νίκης , ενώ ηττήθηκε από τον Ιμπραήμ η επανάσταση στην Πελοπόννησο και τελικά σώθηκε χάριν της επέμβασης των δυνάμεων της εποχής.

Το στοίχημα λοιπόν του διεθνοπολιτικού προσανατολισμού της χώρας τέθηκε πολλές φορές, από το 1823 περίπου μέχρι το 2015, το πρώτο εξάμηνο, και απαντήθηκε τελικώς, όλες τις φορές υπέρ της Δύσης , μεγάλο μέρος της κοινωνίας να ρέπει προς την αναπόληση είτε της καθ’ ημάς Ανατολής, είτε της Ανατολής που ήταν το αντίπαλο δέος της Δύσης την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Όλα αυτά τα στοιχεία συμπυκνώνονται στη δεκαετία της κρίσης.
Νομίζω ότι τα λέει με εξαιρετικό τρόπο ο Γιάννης Βούλγαρης, όταν στο δεύτερο μέρος παρουσιάζει πια τη δική του σύνθετη ανάλυση, η οποία υπερβαίνει τα στερεότυπα και τα σχήματα των θεωριών που επικράτησαν στη μεταπολίτευση και στα οποία έχει ασκήσει κριτική.

Τη δεκαετία της κρίσης έχουμε δει τα πάντα με μεγάλη πυκνότητα, την άρνηση κατανόησης και αποδοχής του κεκτημένου της χώρας ως μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, ως μίας χώρας μέσα στις 30 πλουσιότερες χώρες του κόσμου το 2009, με κολοσσιαίο μέγεθος δημοσίου χρέους σε σχέση με τα Βαλκάνια, την Αργεντινή κ.λπ. Αδυνατούμε να αντιληφθούμε την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, το μέγεθος της βοήθειας. Θεωρούμε ότι αυτό ήταν ευρωπαϊκός καταναγκασμός. Ο σύγχρονος ελληνικός εθνικολαϊκισμός, που είναι συνέχεια άλλων εκδοχών του εθνικολαϊκισμού όλα αυτά τα χρόνια, υπερασπίζεται το μεταπολιτευτικό παράδεισο και ταυτοχρόνως τον καταγγέλλει ως μήτρα όλων των κακών. Ο αντικρατισμός φθάνει στα άκρα, η υποτίμηση του κράτους, ο Γιάννης Βούλγαρης αποκαθιστά την τιμή και την αξία του Ελληνικού κράτους. Ο αντικρατισμός βέβαια εδώ αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια στο όνομα του μέγιστου δυνατού κρατισμού, δηλαδή οι αντικρατιστές επιζητούν τα πάντα από το κράτος. Υπάρχει ένας αντικοινοβουλευτισμός επιπόλαιος και χυδαίος, μία απαξίωση της πολιτικής και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Η δημοκρατία όμως λειτουργεί και αντέχει τελικά. Όλα ανάγονται στο Σύνταγμα και είναι αντισυνταγματικά, αλλά τελικώς το Σύνταγμα είναι ανθεκτικό. Και εν τέλει καταρρέουν οι μύθοι και οι ψευδαισθήσεις, οι λεγόμενοι μύθοι της αριστεράς, δηλαδή καταρρέει η δημοκρατική και, θα έλεγα, επιστημονική νομιμοποίηση μίας ανύπαρκτης εναλλακτικής πολιτικής. Αλλά γίνεται η «κωλοτούμπα», που είναι μία διέξοδος. Η Βρετανία ακόμη δεν έχει ανακαλύψει τη μέθοδο αυτή.

Ακόμη και τώρα, εν έτει 2019, μετά τη νίκη της Νέας Δημοκρατίας, μετά το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν έχει κατανοήσει τα ενδογενή αίτια της κρίσης, δεν έχει κατανοήσει το μέγεθος της αλληλεγγύης, τη σημασία της δημοσιονομικής και διαχρονικής προσαρμογής, τη σημασία της εθνικής ανταγωνιστικότητας και της δημοσιονομικής επίγνωσης. Παρόλα αυτά –και φθάνω προς το τέλος– η χώρα έχει κηρυχθεί, από όλες τις μεγάλες πολιτικές της δυνάμεις και από την κοινή γνώμη αυθορμήτως, σε κατάσταση κανονικότητας. Η χώρα είναι πλέον «κανονική». Η ιστορία μάς διδάσκει, βεβαίως, ότι οι περίοδοι κανονικότητας ήταν πάντα περίοδοι χαλαρότητας και έχουν αποδειχθεί περίοδοι πάρα πολύ ύποπτες και επικίνδυνες, ενώ οι περίοδοι των κρίσεων άσκησαν μία ευεργετική πίεση και η χώρα στάθηκε στα πόδια της, ενίοτε μεγαλούργησε, όταν υπήρχε η αίσθηση της κρίσης, της μεγάλης κρίσης.

Πάντως, η αλήθεια είναι ότι υπάρχει η ανάγκη να κηρυχθεί η χώρα σε κανονικότητα, γιατί όλοι θέλουν ένα αισιόδοξο μήνυμα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν υπό τις παρούσες συνθήκες, με προβλήματα ανοικτά, τεράστια, αλλά προβλήματα δεύτερης ανάγνωσης, προβλήματα ιστορικού βάθους, όχι προβλήματα συγκυριακά, προβλήματα όπως το δημογραφικό, το ασφαλιστικό, προβλήματα όπως η κλιματική αλλαγή, η αφομοίωση της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, είναι δυνατόν πράγματι να αποδώσει καρπούς μεσοπρόθεσμα η κήρυξη της χώρας σε κατάσταση κανονικότητας. Το πρακτικό ερώτημα είναι εάν σε κατάσταση κανονικότητας η χώρα μπορεί να αποκαταστήσει τη μεσαία τάξη της –όχι το μικρομεσαίο χαρακτήρα της, τη μεσαία τάξη της– ως κοινωνικό υποκείμενο της προόδου. Εάν μπορούν να υποκατασταθούν οι ατυπίες, δηλαδή τα μεγάλα φαινόμενα του «διπλασιασμού» του κράτους, της κοινωνίας και της πολιτικής, με τα οποία έχει πορευθεί η χώρα 200 χρόνια, δηλαδή η συνύπαρξη οικονομίας-παραοικονομίας, παιδείας-παραπαιδείας και ούτω καθεξής. Πώς η αναγκαία κατάργηση αυτού του «διπλασιασμού» και η υπαγωγή σε σχήματα καθαρά θα αποδώσει πράγματι αποτελέσματα διασφαλιζομένης της κοινωνικής συνοχής.

Με άλλη διατύπωση το ερώτημα είναι εάν πράγματι η χώρα έδωσε επιτέλους οριστικές απαντήσεις, μετά την κρίση και την εμπειρία αυτή την τόσο επώδυνη των τελευταίων δέκα ετών, στα ερωτήματα ταυτότητας και προσανατολισμού ή εάν εξακολουθεί να διστάζει και να παλινδρομεί. Θεωρεί την ιδιοσυστασία της πλεονέκτημα και μειονέκτημα κατά το δοκούν ή έχει βρει μία ισορροπία;

Πρακτικά και ποσοτικά για εμένα το ερώτημα αυτό μπορεί να αποτυπωθεί ως εξής, πόσα είναι τα ποσοστά των αντισυστημικών δυνάμεων τώρα; Βλέπουμε δημοσκοπήσεις των ημερών αυτών με τεράστια αποδοχή της κυβέρνησης, τεράστια αποδοχή των βασικών επιλογών της –η αποδοχή για κρίσιμες αποφάσεις διαπερνά τον ΣΥΡΙΖΑ, περίπου το 40% συμφωνεί, το 85% του ΚΙΝΑΛ, το 85% του κόμματος του κυρίου Βελόπουλου. Πόσα είναι τώρα τα ποσοστά των αντισυστημικών δυνάμεων; Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ μία συστημική δύναμη; Μπορούμε να αθροίσουμε Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ, το 80% είναι δυνάμεις οριστικά ευρωπαϊκές, θεσμικές, συστημικές και μόνο 20% είναι, ας πούμε, στον κόσμο της αντισυστημικότητας, ή είμαστε πάρα πολύ επιεικείς και μέσα σε αυτό το 80% κρύβονται προσδοκίες, αναμονές, αντιστάσεις αντισυστημικού και εθνικολαϊκιστικού χαρακτήρα; Αυτό είναι το μεγάλο θέμα. Στην πραγματικότητα αυτό είναι το πρώτο ζητούμενο, να το κατανοήσουμε αυτό, δηλαδή να αρθούν οι μεγάλες αντιφάσεις που υπάρχουν στην κοινωνία των πολιτών, στο πολιτικό σύστημα, στη συγκρότηση της οικονομίας.

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δώσει κανείς τον τόνο της αισιοδοξίας που τόσο πολύ επιθυμεί, ποθεί η κοινή γνώμη, χωρίς να διαταράσσει τη σχέση του με την αλήθεια σε μακροπρόθεσμη βάση, και πρέπει να δώσει το αίσθημα της αισιοδοξίας διότι υπάρχει πολύ μεγάλη κόπωση και πολύ μεγάλη αναμονή. Η χώρα χρειάζεται ένα αισιόδοξο και απλό αφήγημα, αλλά ένα αφήγημα με επίγνωση που λαμβάνει υπόψη κινδύνους που είναι πάντα παρόντες, που υφέρπουν. Αλλά, από την άλλη μεριά, δεν μπορείς να είσαι πάντα και αυτός που επικαλείται τους κινδύνους. Άρα, αυτός πιστεύω ότι είναι ο ρόλος του δημοκράτη πολίτη.

Δηλαδή, εάν θέλετε να μιλήσουμε με πιο σχηματικό τρόπο, αυτό που λέγεται Δημοκρατική Παράταξη αυτόν το ρόλο πρέπει να έχει, να τοποθετήσει τη συζήτηση περί κανονικότητας σε ένα ιστορικό βάθος, να δώσει μία προοπτική και να τα καταστήσει όλα αυτά πιο στέρεα και πιο ασφαλή, για να προσφέρει όχι μόνον στην κοινή γνώμη, αλλά να προσφέρει στο έθνος τη στρατηγική και το αφήγημα που τόσο πολύ επιθυμεί. Σας ευχαριστώ πολύ. –

The post Βενιζέλος: Η χώρα έχει κηρυχθεί σε κατάσταση… κανονικότητας appeared first on kyvernisi.com.

Οι ίδιες πηγές προσθέτουν πως «αξίζει να σημειωθεί ότι η προοπτική της πολιτικής αλλαγής προεκλογικά, αλλά κυρίως το αποτέλεσμα των εκλογών της 7ης Ιουλίου αποκατέστησαν την εμπιστοσύνη στην ελληνική οικονομία και στο τραπεζικό μας σύστημα. Όπως, άλλωστε, αποδεικνύεται από τα εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια στις τελευταίες δημοπρασίες εντόκων γραμματίων, και από το γεγονός ότι δανειστήκαμε από τις αγορές μέσω επταετούς ομολόγου 2,5 δισ. με ιστορικά χαμηλό επιτόκιο 1,9%. Ενώ, τόσο η Τράπεζα Πειραιώς όσο και Εθνική Τράπεζα απέκτησαν φθηνότερη πρόσβαση στις αγορές για τη χρηματοδότησή τους.

Έτσι, σήμερα κλείνει επιτέλους ένας τετραετής κύκλος ανασφάλειας. Ύστερα από 50 ολόκληρους μήνες, τα capital controls καταργούνται. Και ταυτόχρονα -σε μια δύσκολη διεθνή συγκυρία- ανοίγει για τη χώρα μας ένας νέος κύκλος αισιοδοξίας και για την οικονομία και για το τραπεζικό σύστημα».

Υπογραμμίζουν πως «η αποκατάσταση της ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων, αποτελεί αποφασιστικό βήμα για την κανονικοποίηση της ελληνικής οικονομίας, αφού συμβάλλει σημαντικά στην εδραίωση της εμπιστοσύνης, στην προσέλκυση επενδύσεων, στην προώθηση της ανάπτυξης, στην αύξηση των θέσεων εργασίας, καθώς και στην περαιτέρω αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας.

Η κυβέρνηση παραμένει σταθερά προσηλωμένη στη διασφάλιση της δημοσιονομικής, χρηματοπιστωτικής και γενικότερης οικονομικής σταθερότητας. Η χώρα πρέπει να γίνει και γίνεται μία πλήρως κανονική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Οι κυβερνητικές πηγές υπενθύμιζαν πως «από τον Ιανουάριο του 2015 η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα προκάλεσε κρίση εμπιστοσύνης και εκροή δεκάδων δισεκατομμυρίων καταθέσεων από τις Ελληνικές τράπεζες. Αποκορύφωμα της καταστροφικής αυτής πολιτικής ήταν το κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών την 28η Ιουνίου του 2015 και η δραματική, αναγκαστική επιβολή περιορισμών στις αναλήψεις μετρητών και στην εν γένει κίνηση κεφαλαίων». Συμπλήρωναν πως «είχε προηγηθεί λίγο εικοσιτετράωρα νωρίτερα, το διάγγελμα του κ. Τσίπρα με το οποίο περιέγραφε την κατάληξη της δικής του αποτυχημένης πολιτικής και ανακοίνωνε το δημοψήφισμα – παρωδία. Ένα δημοψήφισμα που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, οδήγησε στο «όχι» που έγινε «ναι», και τελικά στην υπογραφή του τρίτου αχρείαστου μνημονίου για τρία ακόμη χρόνια.

Η επιβολή capital controls έγινε από την κυβέρνηση Τσίπρα με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου. Οι εικόνες από τις ουρές των πολιτών στα ATM’s για να πάρουν τα εξήντα ευρώ που έβγαζαν τα μηχανήματα μετά την επιβολή των κεφαλαιακών ελέγχων είναι χαραγμένες στη μνήμη όλων και είχαν διασύρει τη χώρα στα μάτια της διεθνούς κοινότητας».

Οι ίδιες πηγές τόνιζαν ότι « η τραπεζική αργία διήρκεσε μέχρι και τις 19 Ιουλίου 2015, ενώ οι περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων κράτησαν πενήντα ολόκληρους μήνες μέχρι σήμερα. Παρόλα αυτά, από την πρώτη κιόλας στιγμή, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υποτιμώντας τη νοημοσύνη των πολιτών δεν δίσταζε να προαναγγέλλει ανά τακτά χρονικά διαστήματα την πλήρη άρση των capital controls, με αποκορύφωμα την ανακοίνωση του ίδιου του κ. Τσίπρα.

Παρέθεταν δε, τις δηλώσεις στελεχών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ σημειώνοντας «ο «πλούτος» των εξαγγελιών κατάργησης των capital controls ήταν τέτοιος που εκφεύγει του πλαισίου οποιουδήποτε ενημερωτικού σημειώματος». Ενδεικτικά παραθέτουμε τις εξής δηλώσεις:

Αλέξης Τσίπρας: Τον Σεπτέμβριο του 2015 δήλωνε ότι θα αίρονταν οι κεφαλαιακοί περιορισμοί στις αρχές του 2016. Δεν έγινε ποτέ. Τον Δεκέμβριο του 2015, μιλώντας στους Financial Times, εμφανιζόταν βέβαιος ότι η χώρα θα άρει όλα τα εναπομείναντα capital controls έως τον Μάρτιο του 2016. Κατόπιν, τον Μάρτιο του 2016, υποσχόταν ότι το αργότερο μέχρι το τέλος του 2016 τα capital controls θα τερματίζονταν. Επίσης δεν έγινε ποτέ.

Νίκος Παππάς: Tην επομένη της επιβολής των capital controls, δηλαδή τη Δευτέρα 29 Ιουνίου 2015, ο τότε υπουργός Επικρατείας διαβεβαίωνε στον τηλεοπτικό σταθμό Mega, πως «η κατάσταση θα έχει εξομαλυνθεί έως την Τρίτη [μετά το δημοψήφισμα] και οι τράπεζες θα ανοίξουν».

Γιώργος Σταθάκης: O τότε υπουργός Οικονομίας από τον Αύγουστο του 2015 υποστήριζε (στο Mega) πως τα capital controls θα αρθούν «Σύντομα πάντως. Για να γίνω πιο ακριβής πολύ σύντομα». Ένα μήνα αργότερα, στο Εθνος της Κυριακής (27 Σεπτεμβρίου 2015) μετέτρεψε το «πολύ σύντομα» σε «τέλος της ανακεφαλαιοποίησης». Στις αρχές Δεκεμβρίου 2015 και συγκεκριμένα στις 7 Δεκεμβρίου, τις ημέρες που ήταν σε εξέλιξη η διαδικασία της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, ο υπουργός εξέφρασε στο ΒΗΜΑ της Κυριακής, άλλη άποψη από την προηγούμενη. Ανέφερε ότι «η άρση των capital controls μπορεί να γίνει ακόμα και στα μέσα του 2016».

Ευκλείδης Τσακαλώτος: Ανάμεσα στις διαβεβαιώσεις του πρώην Υπουργού ξεχωρίζει η παρουσίαση χρονοδιαγράμματος στη Βουλή, στις 19 Μαΐου του 2017, για την άρση των capital controls ως το τέλος του ίδιου έτους, δηλαδή του 2017.

The post Μαξίμου: Επιστροφή στην κανονικότητα με την πλήρη άρση των capital controls appeared first on kyvernisi.com.

Αυτό τόνισε από το βήμα της Ολομέλειας της Βουλής ο υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας, ανακοινώνοντας την κατάθεση τροπολογίας με την οποία καταργούνται οι διατάξεις της ΠΝΠ της 18ης Ιουλίου του 2015 με τις οποίες είχαν επιβληθεί οι κεφαλαιακοί περιορισμοί. Διευκρίνισε δε, ότι η απόφαση αυτή της κυβέρνησης έγινε σε συνεργασία με την Τράπεζα της Ελλάδος καθώς και με τη σύμφωνη γνώμη των συνεταιριστικών τραπεζών και των Ευρωπαϊκών εποπτικών αρχών.

Όπως τόνισε ο υπουργός Οικονομικών, η επιβολή των capital controls ήταν αποτέλεσμα της «χαώδους, ανερμάτιστης, τυχοδιωκτικής και επικίνδυνης διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ».

«Με αυτή την απόφαση αίρεται πλέον ο αποσταθεροποιητικός παράγοντας ανασφάλειας της χώρας», υπογράμμισε επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι ήδη οι οικονομικοί δείκτες της χώρας βελτιώνονται και είναι εμφανή τα σημάδια ανάκαμψης, σταθερότητας και ενίσχυσης της ελληνικής οικονομίας.

«Η αποκατάσταση της ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων αποτελεί ένα αποφασιστικό βήμα προς τα εμπρός, συμβάλει σταθερά στη περαιτέρω αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας», κατέληξε ο κ. Σταϊκούρας.

The post Σταϊκούρας: Η πλήρης άρση των capital controls αποφασιστικό βήμα για κανονικοποίηση της ελληνικής οικονομίας appeared first on kyvernisi.com.